Ειδοποιήσεις
Καθαρισμός όλων

Ιστορίες Μπονζάι

Σελίδα 1 / 11

Vasilis Manousakis
Δημοσιεύσεις: 40
Topic starter
Eminent Member
Εγγραφή: πριν από 4 μήνες

Εδώ θα βρείτε τα λινκ για το μικροδιήγημα:

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2011/07/06/basilis-manousakis-en-eidei-prologou-istories-bonsai/

Περιηγηθείτε στο ιστολόγιο. Δείτε όσα λέγονται για το διήγημα. Διαβάστε διηγήματα. Εμπνευστείτε!

203 Replies
Maria Libro
Δημοσιεύσεις: 74
Trusted Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Νυχτα αρχες φθινοπωρου καποιες ψιχαλες λοξοδρομουν και στολιζουν χαρτια τσαλακωμενα μουσκεμενα ουτως η αλλως απο ιδρωτα. ενα ποτηρι ενα μπουκαλι αδειο ενα κατω. Ενα στυλο.παιζει νευρικα στα χερια του. Αξυριστος μερες νηστικος μαλλον ουτε που θυμαται. Μια σηκωνει το βλεμμα και χανεται στα φωτα του λιμανιου μια στα συννεφα. Η μεθη τον κανει να αισθανεται αλλου. Οχι πως εγραψε τιποτα σπουδαιο αλλα και να γραφε δεν ηθελε κανενας να το δει. Αυτη την ωρα ειχε κλεισει για τον εξω κοσμο.Χτες βρεθηκε να κοιμαται στο πατωμα. Αλκοολικος οχι...τουλαχιστον οχι απο αλκοολ η αστραπη φωτισε για μια στιγμη το μισοσκοταδο κι αυτος εννοιωσε σαν καποιος να προδιδε το μυστικο του. Ηταν δικες του τοσο δικες του αυτες οι ωρες. Ταξιδευε αν και ηξερε πως δε θα θελε να ταν πουθενα αλλου. Αλλα να του αρεσε να πλαθει ιστοριες σαν να ταν...Ειχε ζησει χιλιες ζωες ετσι...παντα αυτες τις ωρες.Και παντα λιγο πριν ανοιξει τα ματια το πρωι σκηνοθετουσε τοπια εβαζε τον εαυτο του νικητη και ηττημενο και τοσο παραμυθιαζοταν που η προσκρουση με την πραγματικοτητα ηταν φορες επωδυνη...τοσο που το παυσιλυπο κρασακι του κανε συντροφια ωρες πολλες...Μια μερα ομως...Ποια εισαι; κατι μιλουσε ακαταπαυστα μες στο κεφαλι του του υπαγορευε τις κινησεις του τουβαζε να πιει τον γεμιζε με μια αγρια ηδονη. Ποια εισαι; το χερι του οπλιστηκε λες απο μονο του αρχισε να γραφει και να γραφει γεμιζοντας σελιδες ολακερες με γραμματα που ισα που διαβαζονταν ομως ποσο ομορφα γραμμενα; κι αυτος σα θεατης τα χαζευε...ιδρωνε κσι κοντανασαινε μα η φωνη ολο του υπαγορευε κι ολο κερνουσε...Μα εσυ ζεις μοναχα στο μυαλο μου δε μπορεις να ...γονατισε στο πατωμα λες σαν να προσευχοταν. Εσυ... Που να ματωθηκε; Το πρωι που ξυπνησε μαζευε τα κομματια του εγλυφε τις πληγες του σα σκυλι...Ο ηλιος εβγαινε...η ωρα περνουσε...η δουλεια...το ξυπνητηρι...εκλεισε τα στορια κλειδωσε την πορτα εφυγε αφηνοντας στο πατωμα το χτεσινο του εαυτο σμπαραλιασμενο...θα ρθω το βραδυ να σε βρω σκεφτηκε οποια και να σαι. Ειπε και ανοιξε το βημα του τριβωντας με το χερι του τον καρπο του ασυναισθητα...Εις υγειαν.

Απάντηση
5 Απαντήσεις
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269
Δημοσιεύτηκε από: @maria-libro

Νυχτα αρχες φθινοπωρου καποιες ψιχαλες λοξοδρομουν και στολιζουν χαρτια τσαλακωμενα μουσκεμενα ουτως η αλλως απο ιδρωτα. ενα ποτηρι ενα μπουκαλι αδειο ενα κατω. Ενα στυλο.παιζει νευρικα στα χερια του. Αξυριστος μερες νηστικος μαλλον ουτε που θυμαται. Μια σηκωνει το βλεμμα και χανεται στα φωτα του λιμανιου μια στα συννεφα. Η μεθη τον κανει να αισθανεται αλλου. Οχι πως εγραψε τιποτα σπουδαιο αλλα και να γραφε δεν ηθελε κανενας να το δει. Αυτη την ωρα ειχε κλεισει για τον εξω κοσμο.Χτες βρεθηκε να κοιμαται στο πατωμα. Αλκοολικος οχι...τουλαχιστον οχι απο αλκοολ η αστραπη φωτισε για μια στιγμη το μισοσκοταδο κι αυτος εννοιωσε σαν καποιος να προδιδε το μυστικο του. Ηταν δικες του τοσο δικες του αυτες οι ωρες. Ταξιδευε αν και ηξερε πως δε θα θελε να ταν πουθενα αλλου. Αλλα να του αρεσε να πλαθει ιστοριες σαν να ταν...Ειχε ζησει χιλιες ζωες ετσι...παντα αυτες τις ωρες.Και παντα λιγο πριν ανοιξει τα ματια το πρωι σκηνοθετουσε τοπια εβαζε τον εαυτο του νικητη και ηττημενο και τοσο παραμυθιαζοταν που η προσκρουση με την πραγματικοτητα ηταν φορες επωδυνη...τοσο που το παυσιλυπο κρασακι του κανε συντροφια ωρες πολλες...Μια μερα ομως...Ποια εισαι; κατι μιλουσε ακαταπαυστα μες στο κεφαλι του του υπαγορευε τις κινησεις του τουβαζε να πιει τον γεμιζε με μια αγρια ηδονη. Ποια εισαι; το χερι του οπλιστηκε λες απο μονο του αρχισε να γραφει και να γραφει γεμιζοντας σελιδες ολακερες με γραμματα που ισα που διαβαζονταν ομως ποσο ομορφα γραμμενα; κι αυτος σα θεατης τα χαζευε...ιδρωνε κσι κοντανασαινε μα η φωνη ολο του υπαγορευε κι ολο κερνουσε...Μα εσυ ζεις μοναχα στο μυαλο μου δε μπορεις να ...γονατισε στο πατωμα λες σαν να προσευχοταν. Εσυ... Που να ματωθηκε; Το πρωι που ξυπνησε μαζευε τα κομματια του εγλυφε τις πληγες του σα σκυλι...Ο ηλιος εβγαινε...η ωρα περνουσε...η δουλεια...το ξυπνητηρι...εκλεισε τα στορια κλειδωσε την πορτα εφυγε αφηνοντας στο πατωμα το χτεσινο του εαυτο σμπαραλιασμενο...θα ρθω το βραδυ να σε βρω σκεφτηκε οποια και να σαι. Ειπε και ανοιξε το βημα του τριβωντας με το χερι του τον καρπο του ασυναισθητα...Εις υγειαν.

Μου αρεσε η κομματιασμενη γραφη. Συνοδευε ωραια τον χαρακτηρα. Η ατμοσφαιρα εγινε εμφανης κ δεν την εμποδισε το μικρο ευρος του κειμενου. Καλη προσπαθεια.

Απάντηση
Maria Libro
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Trusted Member
Δημοσιεύσεις: 74

ευχαριστω πολυ Πανο. αλλα μου φαινεται πως μονο εγω δημοσιευω εδω. και θελω να βαλω και τριτο! πρωτη φορα δοκιμαζω αυτο το ειδος και μου αρεσε...αλλα μαλλον δε ζητηθηκε...χμ!

Απάντηση
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Δεν πειράζει αν δημοσιεύεις μόνο εσύ η λίγοι. Ίσως ξεκινήσουν όλοι να γράφουν κάτι σιγά σιγά. Ο καθένας έχει τους ρυθμούς του. Σε ενθαρρύνω να συνεχίσεις να γράφεις χωρίς να σε επηρεάζει τίποτα. Και εγώ θα συνεχίσω όσο μπορώ να γράφω. 

Απάντηση
Maria Libro
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Trusted Member
Δημοσιεύσεις: 74

με ενθαρυνει πολυ που σχολιαζεις και γενικα το φορουμ γιατι ξερω πως δε γραφω για να χωθουν σε ενα συρταρι.  Σας ευχαριστω ολους και κυριος το Δρ Μανουσακη για αυτη την υπεροχη συνευρεση.

Απάντηση
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Τίποτα δεν πάει χαμένο... Γενικά πιστεύω οτι όλοι έχουν τον τρόπο τους. Θα δεις. Και ένα και μόνο σχόλιο να κάνει κάποιος η να αφήσει ένα κείμενο, ίσως φανεί λίγο για κάποιους αλλά για τον ίδιο μπορεί να είναι ένα μεγάλο βήμα προς την εξωστρέφεια.

Απάντηση
Maria Libro
Δημοσιεύσεις: 74
Trusted Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Τελεια διαστημα. Διαστημα ειπα παυλα πας και τα κολλας περιμενω να τελειωσεις κολοκυθια! Η υπευθυνη του γραφειου ηταν εξαλη με τη δουλεια της.Εσκυψε το κεφαλι ηταν βαρυ απ το χτεσινο ξενυχτι τα γραμματα χορευαν στην οθονη. Οχι δε βγηκε μα δε κοιμηθηκε ξυπνουσε συνεχεια απο ονειρα ολοζωντανα. Ειχε ανοιξει το παραθυρο και χαζευε τα φωτα της πολης μα υπνος δεν της ηρθε ποτε. Ως που το ξυπνητηρι χτυπησε...ωρα για δουλεια κιολας...ποτε περασε η νυχτα. Και τωρα εδω με ενα κεφαλι καζανι της συνεβαινε συχνα τελευταια. Επιτελους η ωρα εφτασε πεταχτηκε πανω και φορεσε το.πανωφορι της. Ειχε νυχτωσει ηδη εφυγε τρεχοντας σχεδον και πηγε να χωθει στο συνηθησμενο μπαρ καφε. Αν και σε επαρχιακη πολη ειχε μια αισθητικη γοτθικου ρυθμου με χαμηλα φωτα και λεπτομερειες που τις χαζευε ωρες. Στρωθηκε σχεδον λυποθυμη σε ενα ψιλο σκαμπο πληροφορηθηκε αδιαφορα για μια μπαντα που θα ερχοταν σημερα και...ο μπαρμαν συνεχισε φλυαρα εκεινη εγνεψε πως το ηξερε...Εξι η ωρα τι να πιει; Σηκωσε το κεφαλι ο μπαρμαν την κοιταζε εξεταστικα. Ειχε δυο χρονια που ερχοτανε εδω. Μονη σε επαρχιακη πολη αναμεσα σε ξενους...εδω ηταν οπου απαγγιαζε. Σοκολατα; ρωτησε ο μπαρμαν η πορτοκαλαδα; τον κοιταζε σα χαμενη εγνεψε ναι και ξαναριξε το κεφαλι στο ακουμπισμενο χερι της. Με λιγη βοτκα; Πολλη ψελισε...Σε δευτερολεπτα βρισκοταν μπροστα της. Κατεβασε μια γερη ρουφηξια. Ζαλιστηκε πηρε βαθεια ανασα. Τοτε καταλαβε πως καποιος καθοταν διπλα της. Κι εσυ βοτκα την ρωτησε. Γελασε πικρα. Εγνεψε ναι και γυρισε απ την αλλη Μη τρομαζεις δε σου ζηταω κατι συνεχισε. Μονο αν θα θελες μονο μια αγκαλια. Γυρισε βουρκωμενη για καποιο λογο το χε αναγκη τον αγκαλιασε το εσφιξε τα ματια της τρεχαν δεν τον ηξερε. Κατεβασαν σιωπιλοι τις βοτκες τους Κερνα αλλη μια ειπε. Δευτερος γυρος μονορουφι. Βρεθηκε να περπατα στη νυχτα μες στο ψιλοβροχο μαζι με εναν αγνωστο. Την σταματησε κατω απο ενα στυλο με φως του δρομου. Της εσφιξε με τα χερια τους καρπους. Στα ματια σου βλεπω...Τιναξε τα χερια της κι αρχισε να περπαταει γρηγορα.. Αυτος ξωπισω της. Ελα στο σπιτι του ειπε. Ειναι μακρια; Ειναι. Ερχομαι. Η θολουρα απ τη βοτκα και το χτεσινο ξενυχτι την παιδευε. Παλι θα χορευαν αυριο τα γραμματα κι οι τελειες. Ανηφοριζαν με τα ποδια. Ακουγε την ανασα του. Ψιλοβρεχε. Ειχε βραδιασει για τα καλα. Εφτασαν ανοιξε την πορτα μπηκαν πεταξε απο πανω της το παλτο. Ανοιξε τα στορια. Οχι τα φωτα. Τα φωτα απ το λιμανι και το φως της πανσεληνου ορμιξαν μεσα στο δωμα . Εκεινος στεκοταν ακινητος. Βγαλε το παλτο σου τι στεκεσαι σαν αγαλμα. Το βγαλε το ακουμπησε οπου βρηκε. Στεκονταν εκστατικος κι εβλεπε απ εξω. Κερναω πανσεληνο αποψε ειπε ειρωνικα... Και πατησε την αγαπημενη της playlist να αρχισει. Τι σου συμβαινει; ρωτησε. Το μετωπο του γυαλιζαν μικρες σταγονες ιδρωτα κοντανασενε. Πρεπει να φυγω ειπε σιγουρα πρεπει. Με ενα βλεμμα στο πουθενα ανοιξε την.πορτα κουτρουβαλησε τις σκαλες λες και τον κυνηγουσαν. Στ αυτια της εφτασε ενα αποκοσμο ουρλιαχτο...

Απάντηση
2 Απαντήσεις
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Λοιπόν. Ωραίο κείμενο για συζήτηση σκέφτηκα μόλις το διάβασα. Είναι όλα συγκεχυμένα. Το λέω για καλό. Έτσι μου δημιουργήθηκε εμένα απ την ανάγνωση. Η ατμόσφαιρα θυμίζει νουαρ. Σαν να ακουγα και λίγη τζαζ στο μπακραουντ με το μυαλό μου. Μου άρεσε το τελείωμα της ιστορίας που βγήκε αντίθετο με αυτό που θα υπολόγιζε κάποιος. Και χωρίς εξήγηση. Υποθέσεις θα κάνει ο αναγνώστης.Θα μου άρεσε να υπήρχαν σημεία στίξης. Θα βοηθούσε να περνάνε οι λέξεις πιο εύκολα μπροστα απο τα μάτια μου. Εκτός και αν γράφουν έτσι στα Μπονζάϊ. Δεν ξέρω γιατι δεν έχω γράψει ποτέ τέτοιο. Ομως γενικά με πήρε το κείμενο. Επίσης θα μου άρεσε να είχες παίξει και με έναν τίτλο.

Απάντηση
Maria Libro
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Trusted Member
Δημοσιεύσεις: 74

Σ ευχαριστω. Λοιπον οχι ουτε εγω εχω ξαναγραψει μπονζαι. Απλα δε συνηθιζω τα σημεια στιξης χαχαχαχα επισης μισω τους τιτλους. Τη μουσικη τη βρηκες τζαζ ειχα κι εγω στο μυαλο μου. Χαιρομαι πυ τα καταφερνω με αυτο το ειδος παντως δεν ηξερα πως υπηρχε. Ειναι αρκετα βολικο . Θα χαιρομουν να διαβασω μια δικη σου προσπαθεια.

Απάντηση
Maria Libro
Δημοσιεύσεις: 74
Trusted Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Περπατουσε στην προκυμαια.Νοεμβρης μηνας. Φυσαγε κι αυτος χωμενος στο σκουρο του παλτο με το γιακα υψωμενο. Ψιχαλες απ το κυμα που ειχε αρχισει να αγριευει του μαστιγωναν το προσωπο. Βρηκε ενα παγκακι απομερο εκατσε. Ερημια αδειοι δρομοι μονο τα φωτα της πολης που αντιφεγγιζαν στα νερα. Καθε τοσο ξεδιακρυνε καποιο πλοιο να περναει μακρια στον ορίζοντα. Σφιχτηκε στο παλτο του. Αναψε τσιγαρο.Τα ματια του σπιθιζαν. Εψαξε τις τσεπες του εβγαλε ενα χαρτι το κοιταξε το τσαλακωσε και το δωσε της θαλασσας με θυμο. Εσκυψε το κεφαλι. Η βροχη ειχε μουσκεψει το πανωφορι του. Σηκωθηκε και συνεχισε να περπατα. Το μυαλο του ενα κουβαρι μπερδεμενο. Διχως να το καταλαβει εφτασε στην αποβαθρα. Φανηκε το πλοιο να ρχεται .Κοντοσταθηκε. Σε πολυ λιγο ανοιγε την μπουκαπορτα κοσμος κατεβαινε και μια ανακοινωση ακουστηκε το πλοιο ειναι ετοιμο για να αναχωριση. Εκανε δυο βηματα πηρε βαθια ανασα οι εξατμησεις τον μπουκωσαν. Γυρισε πλατη εγειρε μπρος και χωθηκε στο παλτο του. Ουτε κι αποψε θα φευγε μα του αρεσε καθε φορα το ιδιο παραμυθι...ανοιξε το βημα του και τραβηξε για το δωμα του να ονειρευτει τα μπαρκα.

Απάντηση
2 Απαντήσεις
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Ωραία περιγραφή και ατμόσφαιρα. Έγινε εύκολα εικόνα στο μυαλό μου. Μου άρεσε ιδιαίτερα το φινάλε και η απότομη αλλαγή πορείας του ήρωα. Η κρύα βροχερή αίσθηση έντυσε πολύ σωστά όλο το κείμενο. Θα διάβαζα με ενδιαφέρον τη συνέχεια η... ολα πριν απο αυτή τη σκηνή.

Απάντηση
Maria Libro
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Trusted Member
Δημοσιεύσεις: 74

Σ ευχαριστω πολυ! μετραει πολυ η γνωμη σου και το οτι μπορω να μεταφερω αυτο που σκεφτομαι και τωρα ανοιξη εντελως κοντρα ρολος ετσι πρεπει να δουμε τα ορια μας!

Απάντηση
potouri
Δημοσιεύσεις: 33
Eminent Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Ηρθε ο έναντι λογαριασμός ρεύματος, ίσαμε μία ολόκληρη σύνταξη.

Σκέφτηκα τον γλυκο μου πατερούλη, τον Τζωρτζάκο μου, που δεν εβριζε παρ@ μονον τους πολιτικούς  με δύο ευχές: "Να καεί στο πυρ το εξώτερο" και " Σκατα στον τ@φο του"!!!

...κι αυτο ειναι μια ιστορία Μπονζάι... νομίζω...

Απάντηση
3 Απαντήσεις
Maria Libro
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Trusted Member
Δημοσιεύσεις: 74

δικο σας συναδελφοι χαχαχαχαχαχαχαχαχ

Απάντηση
potouri
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Eminent Member
Δημοσιεύσεις: 33
Δημοσιεύτηκε από: @potouri

Ηρθε ο έναντι λογαριασμός ρεύματος, ίσαμε μία ολόκληρη σύνταξη.

Σκέφτηκα τον γλυκο μου πατερούλη, τον Τζωρτζάκο μου, που δεν εβριζε παρ@ μονον τους πολιτικούς  με δύο κατάρες: "Να καεί στο πυρ το εξώτερο" και " Σκατα στον τ@φο του"!!!

...κι αυτο ειναι μια ιστορία Μπονζάι... νομίζω...

 

Απάντηση
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Να μην νομίζεις. Είναι μια ιστορία μπονζάϊ. Κυρίως όμως είναι μια αληθινή ιστορία τρόμου με όλο το ρεαλισμό στο 100%. Μπράβο.

Απάντηση
Σελίδα 1 / 11
Μοιράσου: