Ειδοποιήσεις
Καθαρισμός όλων

Γιατί γράφω;

Σελίδα 12 / 12

io.kanellopoulou84@gmail.com
Δημοσιεύσεις: 12
Active Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Μέχρι σήμερα δεν είχα σκεφτεί τον λόγο που με σπρώχνει στη γραφή.

Ίσως γιατί θέλω να αποτυπώσω στο χαρτί όλες μου τις σκέψεις. Ίσως γιατί θέλω να περάσω όμορφα μηνύματα στους γύρω μου. Ίσως γιατί αν δε γράψω, δε θα μπορέσω να αφήσω στο μέλλον το αποτύπωμά στο παρελθόν.

Για όποιον λόγο κι αν γράφω, σίγουρα είναι κάτι που αγαπώ και σκοπεύω να το συνεχίσω για πολλά χρόνια ακόμη.

Απάντηση
1 Απάντηση
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

..κι αν εισαι τυχερη,ισως δε μαθεις ποτε το λογο.

Απάντηση
Vasilis Manousakis
Δημοσιεύσεις: 40
Topic starter
Eminent Member
Εγγραφή: πριν από 4 μήνες

Ο Ενρίκε Βίλα-Μάτας μιλάει περί συγγραφής:

«Συχνά υποχρεώθηκα ν’ απαντήσω στην ερώτηση: «Γιατί γράφετε;» Στην αρχή, όταν ήμουν πολύ νέος και συνεσταλμένος, επαναλάμβανα την σύντομη απάντηση που έδινε ο Αντρέ Ζιντ, κι έλεγα: «Γράφω για να με διαβάζουν».

Αν πράγματι αληθεύει ότι γράφω για να με διαβάζουν, με τον καιρό έμαθα να συμπληρώνω την απάντησή μου. Σήμερα, όταν μου θέτουν αυτή την ανεκδιήγητη ερώτηση, εξηγώ ότι έγινα συγγραφέας, επειδή 1ον) ήθελα να είμαι ελεύθερος, δεν είχα διάθεση να πηγαίνω κάθε μέρα σ’ ένα γραφείο, και 2ον) διότι είχα δει τον Μαστρογιάννι στη Νύχτα του Αντονιόνι. Στην ταινία αυτή –που προβλήθηκε στην Βαρκελώνη ότι ήμουν δεκαέξι ετών-, ο Μαστρογιάννι ήταν συγγραφέας και είχε μία υπέροχη γυναίκα (που δεν ήταν άλλη από την Ζαν Μορώ). Αυτά ήταν τα δύο πράγματα στα οποία απέβλεπα περισσότερο: να είμαι και να έχω.

Το να παντρευτεί κανείς τη Ζαν Μορώ δεν είναι καθόλου εύκολο, όχι περισσότερο από το να γίνει αληθινός συγγραφέας. Τον καιρό εκείνο, έλεγα αόριστα ότι και τα δύο δεν ήταν απλά, αγνοούσα όμως μέχρι ποιου σημείου ήταν δύσκολα –ιδίως το να είσαι συγγραφέας.

Είχα δει τη Νύχτα και είχα αρχίσει να λατρεύω τη δημόσια εικόνα αυτών των όντων που αποκαλούμε συγγραφείς. Στην αρχή, αγαπούσα τον Μπορίς Βιάν, τον Αλμπέρ Καμύ, τον Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ και τον Αντρέ Μαλρώ. Επειδή όλοι τους ήταν φωτογενείς και όχι για όσα είχαν γράψει. Όταν ο πατέρας μου με ρώτησε τι σπουδές ήθελα να κάνω –η κρυφή του επιθυμία ήταν να γίνω δικηγόρος- του απάντησα ότι είχα την πρόθεση να γίνω σαν τον Μαλρώ. Θυμάμαι το έκπληκτο πρόσωπό του κι επίσης εκείνο που μου είπε: «Το να είσαι Μαλρώ δεν είναι επάγγελμα, δεν το σπουδάζεις στο Πανεπιστήμιο».

Σήμερα ξέρω πολύ καλά γιατί ήθελα να είμαι σαν τον Μαλρώ. Διότι αυτός ο συγγραφέας, εκτός του ότι ήταν έμπειρος άνθρωπος, είχε χτίσει το μύθο τυχοδιώκτη και ατόμου που δεν «μάλωσε» με τη ζωή, αυτή τη ζωή η οποία για μένα ήταν μπροστά μου και δεν ήθελα να την απαρνηθώ. Αυτό που αγνοούσα τότε, ήταν ότι για να είσαι συγγραφέας έπρεπε να γράφεις, κι επιπλέον να γράφεις έχοντας ως ελάχιστη απαίτηση να το πράττεις πολύ καλά, επομένως να οπλίζεσαι με θάρρος και κυρίως με απέραντη υπομονή, αυτή την υπομονή που ο Όσκαρ Ουάϊλντ ήξερε να περιγράφει τόσο καλά: «Πέρασα όλο το πρωϊνό διορθώνοντας τα δοκίμια ενός ποιήματός μου και κατήργησα ένα κόμμα. Το απόγευμα, το προσέθεσα ξανά».

Όλα αυτά τα εξήγησε πολύ καλά ο Τρούμαν Καπότε στον διάσημο πρόλογο του έργου Μουσική για χαμαιλέοντες όταν είπε ότι ξεκίνησε κάποια μέρα να γράφει χωρίς να ξέρει ότι δενόταν εφ’ όρου ζωής μ’ έναν ευγενή αλλά αδυσώπητο αφέντη: «Στην αρχή ήταν πολύ διασκεδαστικό. Έπαψε να είναι μόλις διαπίστωσα πόσο διαφορετικό ήταν το να γράφεις καλά απ’ το να γράφεις άσχημα. Έπειτα, έκανα μία επιπλέον ανακάλυψη, ακόμη πιο αγχωτική: τη λεπτή γραμμή που χώριζε την καλή γραφή από την αληθινή τέχνη… Είναι ανεπαίσθητη αλλά βίαιη».

Την εποχή εκείνη λοιπόν, αγνοούσα ότι για να γίνεις συγγραφέας έπρεπε να γράφεις σεβόμενος μία ελάχιστη προϋπόθεση, το να γράφεις καλά. Όμως αυτό που αγνοούσα παντελώς, ήταν ότι αν ήθελες πραγματικά να γράψεις, έπρεπε ν΄ απαρνηθείς σημαντικές πλευρές της ζωής. Αγνοούσα παντελώς ότι το να γράφεις, για την πλειονότητα των συγγραφέων, σημαίνει το να είσαι μέλος μιας οικογένειας από τυφλοπόντικες που ζουν σε εσωτερικές στοές και δουλεύουν νυχθημερόν. Αγνοούσα παντελώς ότι θα κατέληγα να γίνω συγγραφέας, αλλά θα απείχα παρασάγγας από ένα πρόσωπο σαν τον Μαλρώ, εφόσον, εάν με περίμεναν περιπέτειες, αυτές θα ήταν περισσότερο από την πλευρά της λογοτεχνίας, παρά της ζωής.

Όμως το να γράφεις, αξίζει τον κόπο. Δεν γνωρίζω τίποτα πιο ελκυστικό, αν και πρόκειται συγχρόνως για μια τέρψη για την οποία πρέπει να καταβάλλεις ένα ορισμένο τίμημα. Πρόκειται, όντως, για τέρψη και –όπως έλεγε ο Ντανίλο Κις- για εξύψωση. «Η λογοτεχνία είναι εξύψωση. Και όχι Θεός φυλάξοι, έμπνευση. Εξύψωση. Αποκάλυψη κατά τον τρόπο του Τζόυς. Είναι η στιγμή όπου, παρ’ όλη τη μηδαμινότητα του ανθρώπου και της ζωής, υπάρχουν ωστόσο μερικές προνομιακές στιγμές, τις οποίες πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Δώρο του Θεού ή του Διαβόλου, δεν έχει σημασία, πάντως υπέρτατο δώρο».

(Αυτά κατέθεσε ο Καταλανός συγγραφέας Ενρίκε Βίλα-Μάτας σε κείμενο που παρέδωσε πρότινος στο Διεθνές Κοινοβούλιο Συγγραφέων - μτφρ. Ευμορφία Καραμπατάκη)

Απάντηση
1 Απάντηση
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Ενα κειμενο που ειναι καλο να τριγυρναει στο μυαλο μας συχνα για να μας θυμιζει την ουσια της συγγραφης.

Απάντηση
Lamprini Karamitroglou
Δημοσιεύσεις: 13
Active Member
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Γράφω γιατί είναι ευκολότερο από το να μιλάω, γιατί δημιουργώ έναν δικό μου κόσμο, όπου τα όνειρα πραγματοποιούνται όσο περίεργα και άφταστα κι αν φαίνονται αρχικά.

Απάντηση
2 Απαντήσεις
Panos Niagkos
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Reputable Member
Δημοσιεύσεις: 269

Ωραια το περιεγραψες. Σε ενθαρυνω να ξεκινησεις να μιλας κ περισσοτερο. Η γραφη σου στην απαντηση δειχνει οτι δεν θα τα πας ασχημα. 

Απάντηση
Lamprini Karamitroglou
Εγγραφή: πριν από 3 μήνες

Active Member
Δημοσιεύσεις: 13

Χαχαχα... Ποτέ δεν ξέρεις

Απάντηση
Helena Filippou
Δημοσιεύσεις: 2
New Member
Εγγραφή: πριν από 1 μήνα

Γράφω, γιατί...γιατί έχω ανάγκη από ένα ησυχαστήριο, όπου καταλαγιάζουν όλα, μετά από μέρες ψυχικά κοπιώδεις ή και "ωραίες", όταν έχω φθάσει στο σημείο ότι η σκέψη μου, κάπου θέλει να καταλήξει και έχει αποφασίσει τι είναι "δικό" μου και τί όχι, είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας σίγουρα.  Γράφω, γιατί δεν θα δώσω "λογαριασμό" σε κανέναν για το τί και το πώς,  γράφω και διαπιστώνω, πόσο κοντά η μακριά είναι η Νοσταλγία...Γράφω, γιατί με οδηγεί το ίδιο το εκφραστικό μέσο, τί είναι αυτό, πού θέλω να πω από τα Σπλάχνα και δεν έχω άλλο τρόπο έκφρασης, όπως ένας ηθοποιός ή ένας ζωγράφος.

Γράφω, γιατί το διαβάζω "εγώ" ή οι "άλλοι" ;

Σίγουρα, η απώτερη ουσία τής ποίησης είναι "ότι" αβίαστα θέλει να εκφρασθεί και ενώ στην αρχή ξεκινάμε να γράφουμε, στην πορεία διαπιστώνουμε ότι είναι υπαρκτή η διαδικασία τής γραφής, και τί έχει "γραφθεί"...για να πάμε ένα βήμα πιο εκεί Πρέπει να "καταστρέψουμε" τον Ναρκισσισμό μας...σημασία, όμως, έχει να εκφραζόμαστε και να έχουμε επιλέξει τον τρόπο, να "εξηγήσουμε" και να "εξηγηθούμε" μέσα σ' αυτό το Μυστήριο, πού λέγεται Έρωτας, Ζωή και Θάνατος.

Απάντηση
Σελίδα 12 / 12
Μοιράσου: